In memoriam

Stervenspad gedichten

Geplaatst op Geupdate op

Niemand kent de weg van het stervenspad
Stukjes ervan misschien
Het helpt deze te delen
Maar de weg moet jezelf gaan

lemniscaat

Zijn moeder stond aan zijn wieg
En het is zijn moeder die nu op hem wacht
Nog een stap te gaan
En ze zijn weer samen een.

lemniscaat

Het leven woont in hem
En doet wat het moet doen
Hij klimt omhoog en vangt een glimp op
Van wat komen gaat
Het is geen vurig verlangen
Maar een gekoesterde wens.

lemniscaat

Zijn ziel dwarrelt boven zijn
Door het bestaan geteisterde lijf
Nog even en het leven laat hem los
Zodat hij op kan klimmen
Naar zijn zielsverwanten.

lemniscaat

Waar laat hij zijn lijf
Dat hem zolang heeft gedragen
Waar vind hij rust
Zonder zijn aardse huis
Op het stervenspad
Bepaalt het leven het tempo
En de ziel de bestemming.

lemniscaat

Sterven is meedogenloos
En laat zich niet mislijden
Zielsrust is hem gegund
Pas nadat het leven is geweken.

I.M. | Ontworteld in hart en ziel

Geplaatst op

Kankantreehij tekende een kankantree
zorgvuldig alsof de takken konden breken
eerst de stam immens groot en niet te omarmen
daarna de uitlopers een voor een
zonder blad priemend in de lucht

langzaam maar zeker
ontstonden de blaadjes met jong geluk
helder groen en vol beloftes
de boom mag niet gekapt worden zo liet hij weten
want dan keert de wereld zich tegen 

door stormen geteisterd is de boom gevallen
ontworteld in hart en ziel
je zou hem willen omarmen
zijn takken verhoeden te breken
hem grond bieden om te aarden

kankantrie

I.M. |

Geplaatst op

20 maart 2018
De eerste dag van de lente.

hvorfor_synger_fugle_om_foraaret

Op de gang luiden vogeltjes de lente in
Binnen, op zijn kamer
Ontworstelde zijn ziel zich aan zijn mensenlijf
Zijn lente wordt hemels.

Twee hondjes

Geplaatst op Geupdate op

twee-hondjes
 ‘Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemelijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.’
Michel van der Plas †

In memoriam

Geplaatst op Geupdate op

lost-found

Ooit had iemand in zijn ziel mogen kijken.
De reactie had zijn hart versteend.
Met de winter aanstaande
wordt het buiten al even koud als binnen”, sprak hij schamper.
Zij hart bleef koud en werd zijn alibi.
Hij was niet langer in staat te delen.
Ondanks dat bleef hij vurig hopen op verbondenheid.
Die gedachte hield hem gevangen.
Hij vond een einde en liet vertwijfeling na.
Hij werd niet gekend en slechts herinnerd.

kartonnen doodskist.jpg

Mijn moeder is mijn naam vergeten

Geplaatst op Geupdate op

Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

neeltje maria min - voor wie ik liefheb

Neeltje Maria Min (1944)