(Zeer) Kort Verhaal

Geachte Erica Terpstra

Geplaatst op Geupdate op

Het was lange tijd één van de pijlers van Tijd voor Twee: de Tweespraak. Elke werkdag een nieuwe opgave, elke dag weer creatieve, humoristische en soms indrukwekkende reacties van de radio 2 luisteraars. De nummer twee van het eindklassement, immers het programma heette niet voor niks Tijd voor Twee, kreeg een bordje.

tweespraak-002

Ik was eraan verslaafd. Eerst speelde ik het spel samen met mijn zoontje. Dat waren zeker niet de beste inzendingen. Later ging het beter en werd ik fanatieker. Ik werd zelfs een keer 4e in het landelijke klassement. Na 6.5 jaar stopte Frits Spits het programma en kwam er ook een einde aan de tweespraak.

Afgelopen zondag zag ik een interview met u en ik begreep uit het verhaal en de beelden dat u een enorme come-back heeft gemaakt na een lange periode van tegenslagen. Ik moest onmiddellijk aan mijn tweespraak denken die geheel aan u was gewijd.

Ik was onderweg naar een afspraak en luisterde naar de radio. De tweespraak werd bekend gemaakt en ik sloeg aan het denken. Aangekomen op de plaats van bestemming schoot mij iets te binnen. Ik had weinig tijd meer dus stuurde ik mijn inzending nog snel in.

’s Avonds thuisgekomen en na alle huishoudelijke bezigheden een plek gevonden te hebben op de bank, zocht ik op het internet nog even het eindklassement van de tweespraak op. Tot mijn verrassing was ik eerste geworden. Geen bordje, maar eerste! Op al mijn klassementsplaatsen, en dat zijn er nogal wat geweest, en de acht bordjes die ik in de wacht heb gesleept, ben ik het meest trots op deze eerste plek. Want, zo stelde ik mij voor, heb ik u destijds misschien wel een glimlach op uw gezicht getoverd met mijn inzending. En dat is wat ik het liefst zou willen. Want ik ben een groot bewonderaar van u.

Uit het Tweespraak Archief | Dinsdag 18 mei 2010

De altijd enthousiaste Erica Terpstra neemt vandaag afscheid als voorzitter van de sportkoepel NOCNSF.  Ze was daar zeven jaar lang het boegbeeld van de Nederlandse sport. Altijd was ze te vinden bij grote sportevenementen waar ze de Nederlandse sporters uit volle borst toejuichte. Ze wordt opgevolgd door André Bolhuis, voormalig preses van de Nederlandse hockeybond. We kunnen Erica Terpstra binnenkort nog wel zien juichen en de Oranjespelers aanmoedigen op de tribune tijdens het WK voetbal in Zuid-Afrika. Daarna trekt ze zich terug uit de sport.

“Twee kanjers nemen afscheid van Erica Terpstra als voorzitter van NOCNSF. Zegt de een tegen de ander…”

  1. Zo’n drijvende kracht krijgen we nooit meer.

 

Neem een geit

Geplaatst op Geupdate op

Er gaat een Joods verhaal over een rebbe in een Oost-Europese stad. Een arme schoenmaker kwam dagelijks klagen over de erbarmelijke omstandigheden waarin hij moest leven. ‘Rebbe, het is geen doen, mij vrouw en ik en onze twaalf kinderen in slechts één kamer, ik houd het niet langer uit!’

De rebbe werd het gejammer zat. Op een dag zei hij tegen de schoenmaker: ‘Neem een geit.’ ‘Een geit? Maar rebbe, dat is onmogelijk! Zo’n beest kan er niet bij, het stinkt en vreet overal aan.’ De rebbe hield streng vol en de schoenmaker deed wat hem werd opgedragen. Het gejammer van de schoenmaker werd elke dag erger. Hij wist zich geen raad. ‘Rebbe, dit is geen doen, die geit poept waar ze staat, het stinkt verschrikkelijk in ons huis, mijn vrouw wordt radeloos…’ Na veertien dagen zei de rebbe tegen de schoenmaker: ‘Doe die geit weg.’

een geit in huis

De schoenmaker wist niet hoe snel hij het bevel van de rebbe moest opvolgen. De volgende morgen klopte hij bij de rebbe aan: ‘Oh rebbe, wat een zaligheid! Mijn vrouw en ik en onze twaalf kinderen, heerlijk is het in huis.’

een geit als last

Tja, mocht je denken dat dit niet over jou gaat dan heb je het mis. We hebben allemaal ongemerkt een geit in huis gehaald. Iets waar je ooit mee begonnen bent en maar niet mee kunt stoppen. Een geit die eens een oplossing bood en vervolgens een eigen leven is gaan leiden en de regie over je leven is gaan bepalen. Denk daarbij aan roken, drinken, gokken, contacten, kroegbezoek enz. enz. ‘Doe die geit weg, en je zult zien dat er een nieuwe horizon gaat gloren, je weer tijd krijgt, en plezier en geluk weer terugkomt in je leven.

Album hoes | Larrainville

Geplaatst op Geupdate op

Lorrainville-albumcover

Lorrainville is een Nederlandse band, met onder meer muzikant Erik Nijmeijer, die begin 2011 is ontstaan nadat producer Guido Aalbers op Facebook het online spel “Make your own album cover” speelde.

De naam van de band werd gevonden op Wikipedia, de naam van het album komt van quotationspage.com en een hoes werd gevonden op Flickr.

Een van deze zelfontworpen albumhoezen was Lorrainville, ontworpen door producer Guido Aalbers. Hij besloot er een echte band van te maken. Voor een niet bestaande band en het niet bestaande album “You May Never Know What Happiness Is” meldden zich in een paar uur tijd bevriende muzikanten en andere creatievelingen aan om het album daadwerkelijk te maken.

De plaat is geen commercieel project. Iedereen werkt mee voor zijn eigen plezier/uitdaging. Het album wordt geen verzamelalbum. De hoes wordt gebruikt als inspiratiebron. “You May Never Know What Happiness Is” wordt een melancholische singer/songwriter-plaat met invloeden van Americana met als referenties het rustigere werk van Ryan Adams, Elliott Smith en Ray LaMontagne.

Eén van de muzikanten is Peter Slager, de bassist van BLØF. Ook Bertolf en Anneke van Giersbergen (The Gathering) hebben aan het album meegewerkt.

Het album werd op 25 november 2011 uitgebracht. Lorrainville was winnaar van de speciale jury prijs bij Edison Pop 2013.

Buiten beeld

Geplaatst op Geupdate op

buiten-beeld

Hé daar heb je hem ook weer. Terug van weggeweest lijkt het wel. Maar dat klopt natuurlijk niet, hij is er gewoon al die tijd gewoon geweest. Hij was even niet in mijn beeld. Ik heb hem dus een tijd niet gezien. Maar hij was er wel! Wereldvreemd als ik ben denk ik dat als ik iemand een tijdje niet zie, hij ook daadwerkelijk ophoudt van bestaan. Net als in het kiekeboespel wat ik met mijn kinderen speelde. Als je achter de handdoek was verdwenen, bestond je gewoon niet meer. Tot je met een grote glimlach en een luide kreet te voorschijn kwam. De verwondering, er is niks mooiers.

En nu is hij er weer. Op de TV. Als opa van Gerrit in de musical Ja zuster, nee zuster, Siemen de postbode. ‘Nee, ik kan niet. Ik moet werken, daarom’. Wat een flaporen heeft ie. Het is een soort handelsmerk. Zou ik niet moeten doen, mij zo focussen op uiterlijk. Ik weet niet eens hoe hij echt heet. Voor hem misschien maar een geluk. Zo kan hij zijn rol los laten en toch nog een naam hebben en zijn wie hij is.

Ik zelf zit midden in mijn midlifecrisis en worstel met alle rollen die ik speel. Rollen die mij helpen, me verder te brengen, mij moed geven, een alibi of een harnas. En nu moet ik leren mijn rollen los te laten, geen naam meer te hebben en te zijn wie ik ben. De rollen te laten versmelten tot één. Moeilijk hoor, want ik speel wat rollen.

Pleaser, amuser, entertainer, betweter, enthousiasmeur, optimist, alles behalve fanatiek, zeg maar van nature lui, maar vooral een selfkicker. Je weet wel zo iemand als Johnny the Selfkicker. De man die met een onwaarschijnlijke grenzenloosheid het leven probeerde terug te brengen naar zijn oorsprong: als je er bent, ben je er en ben je wie je bent. En dat is een kunst.

Als kunstenaar was Johnny van Doorn zowel geliefd als gehaat. Mooi dat er wel een plein naar hem genoemd is. Iets waar ik niet op hoef te rekenen. En wat betreft het bij thuiskomst kunnen zijn wie ik ben, is een ware worsteling.

Mijn therapeut heeft het maar over het pellen van een ui. En ondanks dat ik me rot pel verwonder ik me dat er nog zoveel overblijft. Ik hervind de aspecten in mijn leven waarvan ik geniet en die mij enthousiasmeren. Ze geven mij positieve energie. Ik besef mij steeds meer dat ik ook buitenbeeld besta.

In de echte wereld staan

Geplaatst op Geupdate op

Ik doe wat ik in mijn kop heb. Ik ben flink eigenwijs. Ik kan kriegelig worden als ik niet kan doe wat ik wil. Ik hoef geen concessies te doen. Ik maak best vaak fouten. Natuurlijk. Maar dat vind ik niet zo erg. De nadelen wegen niet op tegen de voordelen van je eigen gang kunnen gaan.

Beslissingen nemen doe ik graag zelf, en snel. Ik kan in twee seconden iets oplossen waar een ander een week over doet. Dat is niet per se de goede oplossing, maar gemiddeld genomen werkt het heel goed. Mensen maken dingen nodeloos ingewikkeld, ik gebruik mijn boerenverstand. Doe impulsief wat ik denk dat goed is.

Die impulsiviteit leidt tot chaotische uitingen. God zegen de greep. Voor zover er al een lijn in mijn verhalen zit, raak ik die kwijt tijdens het schrijven.  stier

Het schrijven vind ik het leukste wat er is. Voor een schrijfbui heb ik het psychologisch zwaar. Dat is niet ongewoon voor schrijvers. Ik krijg iets depressiefs. Die somberheid hoort er denk ik bij, het houdt mij in evenwicht. Ik besef dat het echt op mij neerkomt. Maar zodra ik ga schrijven, is het over. narrenmuts-los_groot

Het schrijven is voor mij een uitlaatklep. Als ik schrijf, klimt mijn ‘hofnar’ op mijn schouder en fluistert in mijn linkeroor en stimuleert mij op logisch te denken, op feiten te reageren, mij op details te wijzen, patronen te zien en te ordenen en tenslotte in de echte wereld te gaan staan.

Levenskracht

Geplaatst op Geupdate op

levenskracht

Het is alweer een tijd je geleden dat ik weer eens voor de spiegel stond te scheren. Meestal doe ik dit onder het lezen van een krant, voor de tv of in de keuken onder het genot van een zwaaibakje. Ik keek naar mezelf en ineens drong het tot mij door dat ik mijzelf met de ogen van ‘nu’ bekeek. Mannen zoals ik blijven altijd naar zichzelf kijken alsof ze nog achttien zijn. Althans zich zo voelen. Plots zag ik mijn vader.

Jaren geleden, mijn vader was ziek. Net terug uit het ziekenhuis had hij nauwelijks kracht om op te staan, laat staan zichzelf te wassen of te scheren. In het weekend kwam ik thuis om de zorg over te nemen van mijn moeder. Het was geen vraag, ik deed het gewoon. Eerst in bad, lekker wassen en drogen. Daarna scheren. De huid was dan lekker soepel. Mijn vader schoor zich elektrisch. Van hem heb ik mijn eerste scheerapparaat gekregen toen ik veertien was. Ik heb het snoerloze apparaatje nog steeds en gebruik het in de auto. Ik ben een slordige scheerder. De vergeten hoekjes scheer ik dan onderweg naar een afspraak nog even bij. Op een bepaald moment pakte mijn vader mijn hand vast. Zachtjes probeerde hij mee te drukken. Samen bewogen we het scheerapparaat over zijn zachte huid. Langzaam maar zeker nam zijn kracht toe en kon hij zichzelf weer scheren. Ik bewonderde zijn levenskracht.

Nee, ik noem geen namen

Geplaatst op Geupdate op

Een paar weken geleden gaf mijn Samsung S3 er de brui aan. Flikkerend beeld, spontaan uitgaan, kortom het apparaat liet het in alle opzichten afweten. Geen idee wat er aan de hand zou kunnen zijn. Dus naar Telefoon Huis in XXX. Of zij mijn toestel konden reanimeren. De telefoonexpert zag onmiddellijk wat er aan de hand was: de batterij of accu was opgeblazen. Oorzaak: te lang aan de oplader gelegen. De achterkant van de telefoon stond er helemaal bol van. Tja, nu zag ik het ook. Helaas, een nieuwe batterij hadden ze niet voorradig. Die moest besteld worden. Maar ja, daar had ik geen tijd voor. Hij verwees mij naar de ‘Afghaan’ aan de overzijde van de straat. Daar zit aan de M-straat de YYY Plaatsnaam GSM en PC reparatie. De plaatsnaam geeft aan dat er ook in een andere plaats een YYY te vinden is. Bij navraag bleek dit XXY te zijn. Een winkelketen, dat belooft wat.

Bij de ‘Afghaan’ aangekomen vroeg ik hem of hij kon zien wat er aan de hand was met mijn toestel. Met deskundige blik stelde hij al snel vast dat de batterij het loodje had gelegd. Hij had er wel een nieuwe voor. Een originele nog wel. Ik blij dat het euvel zo snel verholpen kon worden. Hij pakte er eentje uit een plastic hoesje en plaatste deze in het toestel. Daar zat volgens hem te weinig stroom in. Dus werd een volgende batterij gepakt en geplaatst. Deze was volgens hem oké. Het toestel werd opnieuw opgestart en alles functioneerde weer naar behoren. Poeh, wat was ik opgelucht.

Ik vroeg hem naar de kosten en  hij antwoorde prompt vijfentwintig euro. Tsjonge, dat is niet goedkoop, zei ik verontwaardigd. Maar, zo liet hij weten, het was dan wel een originele Samsung batterij. Nou ja, met het gevoel van opluchting dat ik mijn toestel weer normaal zou kunnen gaan gebruiken, nam ik de hoge prijs voor lief. Of ik het bedrag met pin zou kunnen betalen. Helaas, hij had een storing in het pinapparaat. Hij verwees mijn naar de Lees Winkel, een paar deuren verder op. Ik pinde daar dertig euro, vijfentwintig ging niet en twintig was te weinig en snelde terug naar de YYY-winkel. Bij het afrekenen sloeg de ‘Afghaan’ een bedrag van € 12.50 op zijn kassa aan. Ik sloeg verbaasd een kreet van opluchting. “Nee, nee, dat is niet voor u”, bezwoer hij mij: “Het is vijfentwintig euro’. Naast de balie zaten een jonge man die zijn zoon zou kunnen zijn, en een vrouw, die zijn vrouw zou kunnen zijn. Zij lachten vriendelijk. Ik betaalde het  bedrag en ging met een goed werkende mobiel de deur uit.

Mijn zoon die in de auto zat te wachten vroeg wat ik betaald had. Hij schrok van de prijs maar zag mijn opluchting. Mijn vrouw vond het ook duur. En toen begon ik toch wel een beetje te twijfelen. Jammer dat ik bij Telefoon Huis niet naar de prijs van een batterij had gevraagd. Dan had ik het YYY-mannetje er op kunnen wijzen dat hij toch wel wat hoog in de boom zat met zijn prijs. Een paar dagen later ging ik op zoek op het internet om de prijs van een batterij voor mijn type mobiel te achterhalen. € 14.10 was de uitkomst. Er werd zelfs een accu onder de tien euro aangeboden.

Ineens zag ik de hele transactie voor me. ‘Kijk, zo doe je dat’, had de ‘Afghaan’ tegen zijn zoon gezegd, ‘Zo eenvoudig is het. Goed aanslaan op de kassa voor de juiste boekhouding, contant laten betalen en geen bon geven.’ Volgens zijn zoon had hij wel iets te snel het bedrag aangeslagen op de kassa. De vrouw had lief geglimlacht tegen haar man en de zoon had zelf toch ook kunnen waarnemen hoe eenvoudig het is om wat extra geld te kunnen ‘verdienen’. Zo zie je maar weer dat een goed voorbeeld, goed doet volgen.