Meest Recente Evenementen Updates

Wat de toekomst doet herinneren

Geplaatst op Geupdate op

ons lijf

het huis waar we in wonen
wordt steeds minder mobiel
het kraakt en schuurt
en verliest zijn tempo 

de geest echter houdt de vaart erin
die laat zich niet begrenzen
kent geen cruise control
en stevent recht op zijn doel af

iets na te laten
wat de toekomst doet herinneren
aan iets positiefs en van toen
iets dat heel lang meegaat

Neem een geit

Geplaatst op Geupdate op

Er gaat een Joods verhaal over een rebbe in een Oost-Europese stad. Een arme schoenmaker kwam dagelijks klagen over de erbarmelijke omstandigheden waarin hij moest leven. ‘Rebbe, het is geen doen, mij vrouw en ik en onze twaalf kinderen in slechts één kamer, ik houd het niet langer uit!’

De rebbe werd het gejammer zat. Op een dag zei hij tegen de schoenmaker: ‘Neem een geit.’ ‘Een geit? Maar rebbe, dat is onmogelijk! Zo’n beest kan er niet bij, het stinkt en vreet overal aan.’ De rebbe hield streng vol en de schoenmaker deed wat hem werd opgedragen. Het gejammer van de schoenmaker werd elke dag erger. Hij wist zich geen raad. ‘Rebbe, dit is geen doen, die geit poept waar ze staat, het stinkt verschrikkelijk in ons huis, mijn vrouw wordt radeloos…’ Na veertien dagen zei de rebbe tegen de schoenmaker: ‘Doe die geit weg.’

een geit in huis

De schoenmaker wist niet hoe snel hij het bevel van de rebbe moest opvolgen. De volgende morgen klopte hij bij de rebbe aan: ‘Oh rebbe, wat een zaligheid! Mijn vrouw en ik en onze twaalf kinderen, heerlijk is het in huis.’

een geit als last

Tja, mocht je denken dat dit niet over jou gaat dan heb je het mis. We hebben allemaal ongemerkt een geit in huis gehaald. Iets waar je ooit mee begonnen bent en maar niet mee kunt stoppen. Een geit die eens een oplossing bood en vervolgens een eigen leven is gaan leiden en de regie over je leven is gaan bepalen. Denk daarbij aan roken, drinken, gokken, contacten, kroegbezoek enz. enz. ‘Doe die geit weg, en je zult zien dat er een nieuwe horizon gaat gloren, je weer tijd krijgt, en plezier en geluk weer terugkomt in je leven.

Album hoes | Mars

Afbeelding Geplaatst op Geupdate op

Album hoes Mars

mars | Orkest De Lange Afstand

Album hoes | Larrainville

Geplaatst op Geupdate op

Lorrainville-albumcover

Lorrainville is een Nederlandse band, met onder meer muzikant Erik Nijmeijer, die begin 2011 is ontstaan nadat producer Guido Aalbers op Facebook het online spel “Make your own album cover” speelde.

De naam van de band werd gevonden op Wikipedia, de naam van het album komt van quotationspage.com en een hoes werd gevonden op Flickr.

Een van deze zelfontworpen albumhoezen was Lorrainville, ontworpen door producer Guido Aalbers. Hij besloot er een echte band van te maken. Voor een niet bestaande band en het niet bestaande album “You May Never Know What Happiness Is” meldden zich in een paar uur tijd bevriende muzikanten en andere creatievelingen aan om het album daadwerkelijk te maken.

De plaat is geen commercieel project. Iedereen werkt mee voor zijn eigen plezier/uitdaging. Het album wordt geen verzamelalbum. De hoes wordt gebruikt als inspiratiebron. “You May Never Know What Happiness Is” wordt een melancholische singer/songwriter-plaat met invloeden van Americana met als referenties het rustigere werk van Ryan Adams, Elliott Smith en Ray LaMontagne.

Eén van de muzikanten is Peter Slager, de bassist van BLØF. Ook Bertolf en Anneke van Giersbergen (The Gathering) hebben aan het album meegewerkt.

Het album werd op 25 november 2011 uitgebracht. Lorrainville was winnaar van de speciale jury prijs bij Edison Pop 2013.

Tot ik boven ben

Geplaatst op Geupdate op

crawling up the wall

liefde doet groeien
en mijn bladeren kleuren
tot ik boven ben

Kennis wordt wijsheid

Geplaatst op Geupdate op

Een haiku wordt wel het bonsaiboompje van de poëzie genoemd: een uit Japan afkomstig en flink klein gesnoeid gedicht.  Een Haiku is een Japans gedichtje bestaande uit precies 17 lettergrepen. De eerste regel bestaat uit 5 lettergrepen, de tweede uit 7 en de laatste wederom uit 5 lettergrepen.

vers van drie re-gels
z
e-ven-tien let-ter-gre-pen
vijf ze-ven en vijf

Een haiku gaat meestal over de natuur. In Japan waren de haiku’s vooral bedoeld als meditatiepoëzie. Ze werden geschreven voor de religieuze natuurbeleving van het zenboeddhisme. Bij deze religie vind men dat er geen tegenstelling is tussen de mens en de natuur. De mens ís de natuur. Een haiku was dus ook bedoeld om tot bezinning, meditatie te komen. Het gaat dus eigenlijk niet om de natuurbeschouwing zelf, maar om het inzicht die je door de natuur kunt krijgen.

Verder wordt de dichtvorm haiku vaak ook gebruikt om een bepaald humoristisch effect te bereiken. Dit wordt dan een senryu genoemd.

 “Het schrijven van haiku’s is voor mij woordpuzzelen,
waarbij ik ‘van lieverlee verzamelde kennis’ omzet in wijsheid.
Haiku’s zijn voor mij gesmolten herinneringen
die de vrijgekomen energie opnieuw laat stromen”

Buiten beeld

Geplaatst op Geupdate op

buiten-beeld

Hé daar heb je hem ook weer. Terug van weggeweest lijkt het wel. Maar dat klopt natuurlijk niet, hij is er gewoon al die tijd gewoon geweest. Hij was even niet in mijn beeld. Ik heb hem dus een tijd niet gezien. Maar hij was er wel! Wereldvreemd als ik ben denk ik dat als ik iemand een tijdje niet zie, hij ook daadwerkelijk ophoudt van bestaan. Net als in het kiekeboespel wat ik met mijn kinderen speelde. Als je achter de handdoek was verdwenen, bestond je gewoon niet meer. Tot je met een grote glimlach en een luide kreet te voorschijn kwam. De verwondering, er is niks mooiers.

En nu is hij er weer. Op de TV. Als opa van Gerrit in de musical Ja zuster, nee zuster, Siemen de postbode. ‘Nee, ik kan niet. Ik moet werken, daarom’. Wat een flaporen heeft ie. Het is een soort handelsmerk. Zou ik niet moeten doen, mij zo focussen op uiterlijk. Ik weet niet eens hoe hij echt heet. Voor hem misschien maar een geluk. Zo kan hij zijn rol los laten en toch nog een naam hebben en zijn wie hij is.

Ik zelf zit midden in mijn midlifecrisis en worstel met alle rollen die ik speel. Rollen die mij helpen, me verder te brengen, mij moed geven, een alibi of een harnas. En nu moet ik leren mijn rollen los te laten, geen naam meer te hebben en te zijn wie ik ben. De rollen te laten versmelten tot één. Moeilijk hoor, want ik speel wat rollen.

Pleaser, amuser, entertainer, betweter, enthousiasmeur, optimist, alles behalve fanatiek, zeg maar van nature lui, maar vooral een selfkicker. Je weet wel zo iemand als Johnny the Selfkicker. De man die met een onwaarschijnlijke grenzenloosheid het leven probeerde terug te brengen naar zijn oorsprong: als je er bent, ben je er en ben je wie je bent. En dat is een kunst.

Als kunstenaar was Johnny van Doorn zowel geliefd als gehaat. Mooi dat er wel een plein naar hem genoemd is. Iets waar ik niet op hoef te rekenen. En wat betreft het bij thuiskomst kunnen zijn wie ik ben, is een ware worsteling.

Mijn therapeut heeft het maar over het pellen van een ui. En ondanks dat ik me rot pel verwonder ik me dat er nog zoveel overblijft. Ik hervind de aspecten in mijn leven waarvan ik geniet en die mij enthousiasmeren. Ze geven mij positieve energie. Ik besef mij steeds meer dat ik ook buitenbeeld besta.